Şehrin kalabalığı ve yoğun temposu arasında geçen günlerin ardından, köyünün toprak kokusu ona geçmişin en güzel hatıralarını fısıldıyor.
Bayram tatilini dinlenerek geçirmek yerine bahçesini düzenliyor, tarlasında alın teri döküyor. Çünkü insan ne kadar uzağa giderse gitsin, doğup büyüdüğü toprağın çağrısına kayıtsız kalamıyor.
Çocukluk yıllarının geçtiği o bereketli topraklarda çalışmak, onun için sadece bir emek değil; kökleriyle yeniden buluşmanın, anılarıyla kucaklaşmanın en güzel yolu oluyor.
Objektifinin ardından sayısız kareye hayat veren Yalçın Ada, köyüne döndüğünde bu kez hayatın en doğal fotoğrafının içinde yer alıyor.
Toprağa dokundukça geçmişini hissediyor, her kürek darbesinde çocukluğunun seslerini duyuyor.
Köy özlemi, onun yüreğinde hiç eksilmeyen bir sevda olarak yaşamaya devam ediyor.
